Brońmy naszych granic!

Wczoraj osobiście się przekonałam, że prawdą jest, iż Japończycy żywią wręcz obsesyjny lęk przed obcym. Czy wyobrażacie sobie hotel, w którym odmawia się przyjmowania cudzoziemców nie mówiących po japońsku, podając jako przyczynę „bo się nie będzie można porozumieć”? Pomimo tego, że rdzenny Japończyk obiecuje, że będzie obecny przy zakwaterowaniu i będzie tłumaczyć? Cóż, tutaj to wcale nie rzadkość. Doświadczyłam tego wczoraj próbując zarezerwować hotel dla moich rodziców. Pomagała mi w tym (raczej niemal zastępowała) nieoceniona Eriko, moja tutorka, osóbka bardzo przedsiębiorcza. Jakie są prawdziwe przyczyny niechęci do zarabiania na zagranicznych turystach – trudno stwierdzić. Ale coś mi się zdaje, że to po prostu ze strachu. Jeszcze ten przerażający biały w przypływie zagranicznego szału zdewastuje nam pokój i co wtedy? Albo nocą zakradnie się i popodrzyna nam gardła? Aaaa!!
Już na samym początku przekonałam się, że o ile dla Rumunów, Serbów czy Rosjan moje imię nie stanowi najmniejszego problemu, o tyle dla Azjatów jest wyjątkowo trudne do zapamiętania, a także wymówienia. Najgorzej jest chyba u Wietnamczyków, bo Thao ciągle niechcący przerabia mnie na „Makurę”, czyli „poduszkę”… Kiedy przedstawiłam się Yangowi, stwierdził, że to imię jest nie do zapamiętania i że dużo bardziej podoba mu się drugi jego człon, czyli „Lena”, więc tak mnie nazywa. Nawet znaki pod to imię podstawił. Dlatego też zwykle nowopoznanym Japończykom przedstawiam się już jako „Lena” („Rena”), co jest dla nich o tyle łatwe, że istnieje identyczne imię japońskie. Coś podejrzewam, że kiedy moja siostra przyjedzie, będę ją przedstawiać jako „Lina” („Rina”), zamiast Karolina… Takie imię japońskie też istnieje. To będzie nawet zabawne: Lena i Lina.
Czas na dzisiejszą porcję zdjęć.

Jeśli pójść nieco w głąb tej ulicy, dojdzie się do mojego akademika. Jak widać, jest tam chodnik, nawet z dwóch stron. Nie jest to jednak regułą w Narze i często w drodze na uniwerek żyję w stresie, że mnie zaraz coś przejedzie.


Nie dziwcie się widząc tu swastyki. W Japonii nie mają one żadnego związku z Hitlerem i budzą tylko pozytywne uczucia. Oto mała kapliczka, jakich wiele w okolicy. Bóstwom ofiarowuje się jedzenie i picie.

Posążek Jizō, czyli bożka opiekującego się zmarłymi dziećmi. Zawsze ma założone jakieś ubranko. Te figurki także spotyka się często.

Wytwórnia mochi (czyli ciastek z masy ryżowej) nieopodal Stawu Sarusawa. Jest dosyć słynna i przyjeżdżają tam znane w Japonii osoby (np. aktorzy z seriali albo piosenkarze). Na zdjęciu panowie są w trakcie ubijania ryżu. Robią to tylko trzy razy dziennie przed publicznością, a my z Milicą już dwukrotnie miałyśmy okazję trafić na ten moment. Eriko mówi, że jej się tylko raz udało. Zdjęcie niestety nie oddaje niezwykłości sytuacji. Otóż walenie w tę ryżową masę odbywa się bardzo szybko. Jeden pan wali, a po każdym uderzeniu drugi przewraca ciasto na drugą stronę. Można się domyślić, że przy braku wprawy można dostać tym drewnianym młociskiem po łapach. Dodatkowo panowie wydają przy tym bojowe okrzyki, więc jest na co popatrzeć.

Kolejny dowód na to, że jelenie nie wyparły wszystkich zwierząt z Nary. Oto czapla siwa na tle Stawu Sarusawa.

Pływa w nim też dużo żółwików.

Ponieważ doszły mnie słuchy, że swoimi wpisami zbytnio pobudzam apetyty, tym razem zamiast Dania Dnia – Gadżet Dnia. Taki ręczniczek dostałam, kiedy załatwiałam sobie komórkę w sieci SoftBank.